Na początku wybieramy rodzaj strzelectwa, którym chcemy się zajmować (precyzyjne, dynamiczne, czarnoprochowe), potem zawężamy wybór, na przykład do strzelectwa dynamicznego, obronnego. Pozostaje wybór federacji sportowej (np. IDPA), czy organizatora zawodów, jeśli interesuje nas ujęcie sportowe. To jednak nie koniec! Ważne są także klasy sprzętowe broni. Inaczej strzela się bowiem z wielkiego rewolweru, a inaczej z małego pistoletu do skrytego noszenia. Inaczej operuje się pistoletem sportowym wyposażonym z optyczne przyrządy celownicze, a inaczej pistoletem bojowym, wyjętym prosto z pudełka. O tym mówią nam właśnie owe klasy.

Klasy sprzętowe broni a jej rozmiar

Podstawowym kryterium klasyfikacji jest rozmiar borni. Zwykle stosuje się w tym celu prostopadłościenne pudełka, do których musi zmieścić się broń, żeby zaklasyfikować ją do danej klasy sprzętowej. Pudełka różnią się wymiarami w zależności od klasy.

Klasy sprzętowe broni a jej wyposażenie

Niezależnie od wymiarów pistoletu, zwraca się uwagę na jego dodatkowe wyposażenie. Przykładem niech będą: przyrządy optyczne, kompensatory odrzutu, modyfikacje manipulatorów, rękojeści lub zamka. Wyróżnia się na przykład klasę, w której nie występują żadne modyfikacje w stosunku do kompletacji zaproponowanej przez producenta broni. W niektórych klasach dopuszcza się drobne modyfikacje, jak na przykład zmiana powierzchni rękojeści, ale nie dopuszcza się optycznych przyrządów celowniczych, ani kompensatorów. Nie można oczywiście zapomnieć o klasach rewolwerowych. Są też klasy, w których nie ma ograniczeń i nasz pistolet może przypominać statek kosmiczny z anteną satelitarną i z płozami do lądowania na wodzie…

Powstaje oczywiście pytanie o praktyczny wymiar pewnych modyfikacji. Są one pewnym ułatwieniem w czasie rywalizacji na zawodach. Trzeba jednak pamiętać, że strzelectwo dynamiczne ma w swoim założeniu odwzorowywać realne sytuacje wykorzystania broni. Czy jest sens używać na zawodach takiej broni, której nikt nigdy nie użyłby w analogicznej sytuacji praktycznej? Pozostawiam to pytanie jako otwarte, bo po części rozumiem chęć rozwijania technicznego swojej broni.

Kabury

Klasy sprzętowe broni określają też sposób noszenia broni. W niektórych przypadkach dopuszczalne są kabury noszone na zewnątrz, nawet w pewnym oddaleniu od ubrania. Dzięki temu możliwe jest ich błyskawiczne dobycie. Najbardziej restrykcyjnym wymaganiem jest używanie kabur zakrytych przez ubranie, tak jak podczas skrytego noszenia broni. Podejść i wymagań może być wiele.

Amunicja

Techniczne wymagania dotyczą nie tylko broni i sposobu jej noszenia, ale też amunicji. Określa się dla niej tak zwany factor (współczynnik), czyli iloczyn masy pocisku i jego prędkości (zazwyczaj podzielony przez 1000). Zwykle wyraża się to w nieludzkich jednostkach: masa w grejnach (1 gram to 15,432 grejnów), a prędkość w stopach na sekundę (1 stopa na sekundę to 0,3048 metra na sekundę, albo 1,0973 kilometra na godzinę).

Poszczególne klasy sprzętowe broni mogą obejmować różne wymagania odnośnie do współczynnika amunicji. Naboje klasyfikuje się zwykle na dwie kategorie: major i minor (odpowiednio o większej i mniejszej wartości współczynnika). W zależności od rodzaju naboju można zdobywać więcej lub mniej punktów za trafienia.

Artykuł Klasy sprzętowe broni pochodzi z serwisu Noś broń!.

Czy trening strzelecki w domu ma sens, czy trzeba za każdym razem umawiać się z instruktorem z strzelnicy? A może wystarczy samodzielny trening na strzelnicy?

Instruktor będzie wychwytywał błędy. Możemy znać teorię, rozumieć, na co zwrócić uwagę, starać się… ale nie ocenimy, czy robimy wszystko tak, jak teoretycznie wiemy, że powinniśmy robić. Instruktor zwróci uwagę na szczegóły, których my nie wychwycimy. Dlatego warto zgłosić się do profesjonalisty i poprosić o pomoc, szczególnie na początku.

Z drugiej strony, instruktor nie wykona za nas żmudnej pracy, tysięcy powtórzeń poszczególnych ćwiczeń. Sama diagnoza naszych błędów nie sprawi, że zaczniemy dobrze strzelać. Warto połączyć wkładany wysiłek z fachową pomocą. Instruktor pokazuje, nad czym musimy pracować, a my przykładamy się do pracy domowej i co jakiś czas wracamy do instruktora, żeby ocenić nasze postępy i poprawność techniki. W takim systemie treningi są skuteczne i wciąż dość tanie, bo większość czasu ćwiczymy sami (często w ramach treningu bezstrzałowego, więc nie zużywamy nawet amunicji). W takim układzie trening strzelecki w domu ma ogromny sens.

Czy czytanie o treningu w Internecie ma sens? Żaden opis technik i ćwiczeń nie zastąpi treningu, ale da nam coś bardzo ważnego. Pokaże, przed jakimi wyzwaniami i wyborami staje początkujący strzelec. Świadomość kolejnych kroków na naszej treningowej drodze może pomóc w zebraniu motywacji do pracy. Dla mnie osobiście, jest to bardzo ważne, żeby precyzyjnie ustalić swoje własne cele, a potem dobrze zaplanować ścieżkę rozwoju. Wiedza na temat tego, co mnie czeka, pomaga mi w podjęciu systematycznego wysiłku. Zacznijmy więc od celów w strzelectwie, które można przed sobą postawić.

Statyczny trening strzelecki w domu

W strzelectwie statycznym liczy się precyzja, nie ma natomiast presji czasu (lub jest stosunkowo niewielka). Możemy więc za każdym razem przygotować się, uspokoić oddech, bardzo powoli pracować na języku spustowym i pozwolić, żeby strzał nas zaskoczył, a potem opuścić broń i odpocząć do następnego strzału. Nie walczymy z dużym odrzutem broni. Często stosuje się amunicję bocznego zapłonu, która daje minimalny odrzut. Wyzwaniem jest celność (dlatego strzelectwo statyczne często nazywa się strzelectwem precyzyjnym lub tarczowym). Tarcza strzelecka jest albo stosunkowo mała, albo jest dość daleko. Wynikiem sportowym jest suma liczb na ponumerowanych polach, w które udało nam się trafić (dziesiątka na środku i coraz niższe numery na kolejnych pierścieniach wokół dziesiątki).

Co ważne, w strzelectwie statycznym trening strzelecki w domu ma chyba największy sens. W domu bowiem nie poczujemy odrzutu strzału, ale tutaj nie musimy walczyć z odrzutem. Liczy się postawa, oddech, praca na przyrządach celowniczych i praca na języku spustowym. Te ćwiczenia z powodzeniem możemy wykonywać bez amunicji, a nieraz nawet bez broni palnej (na przykład na wiatrówce). Nie zmienia to jednak faktu, że przyda nam się trener. On wyłapie niedociągnięcia w postawie, w oddechu, oceni wyniki i zaproponuje zmiany w pracy na broni.

Dynamiczny trening strzelecki w domu

Odwrotnym podejściem jest strzelectwo dynamiczne. Ma ono odwzorować prawdziwe sytuacje strzeleckie, które napotykają żołnierze, inne służby mundurowe lub cywile w obronie własnej. Tutaj przede wszystkim liczy się czas. Na potrzeby rywalizacji, sumę punktów zdobytych na tarczach dzieli się przez liczbę sekund, które były nam potrzebne na wykonanie zadania. To wymusza inne operowanie bronią, język spustowy ściąga się szybko, bazuje się na naturalnych punktach celowania, żeby przyspieszyć wyprowadzanie broni na cel i zgrywanie przyrządów celowniczych. Liczy się również szybkość dobywania broni z kabury, wymiany magazynka, czy usuwania zacięć. Strzelec często porusza się między celami, korzysta z barykad, co wymusza różne postawy strzeleckie. Nawet w obrębie jednej postawy przenosi się broń z celu na cel. Niekiedy cele są ruchome i zawierają inne utrudnienia (na przykład anty-cele, których nie wolno trafić).

Czy taki trening strzelecki w domu ma sens? Z jednej strony, bez prawdziwych strzałów nie poczujemy odrzutu i podrzutu broni. To z kolei uniemożliwi nam trening prawidłowego chwytu broni (odpowiednio silnego, stabilnego, dzięki któremu broń będzie szybko powracać na cel). Z drugiej strony, w poprzednim akapicie wymieniłem bardzo dużo umiejętności, jak: wymiany magazynków, przemieszczanie się z bronią, zmiany postaw, usuwanie zacięć itp. Te wszystkie elementy możemy trenować bezstrzałowo, choćby w domu. Czy trener nam się przyda? Co kilka treningów tak, ale największa część pracy polega na tym, żeby utrwalić określone ruchy w pamięci mięśniowej.

Różne rodzaje treningów dynamicznych

Samo strzelectwo dynamiczne też nie jest jednolite. Można wyróżnić strzelectwo bojowe i obronne (lub jeśli ktoś lubi trudne słowa: ofensywne i defensywne). Różnią się stosowaną bronią, sposobem jej noszenia oraz zadaniami odwzorowywanymi na treningach i na zawodach. Do większości z tych zadań przygotuje nas trening strzelecki w domu.

Trening bojowy

W strzelectwie bojowym bardzo często wykorzystuje się więcej niż jeden rodzaj broni, na przykład: karabin i pistolet. Broń przenosi się na wierzchu (pistolet oczywiście znajduje się w kaburze, ale nie jest ona ukryta pod ubraniem). Sam pistolet jest zwykle pełnowymiarowy i mamy do niego zapasowe magazynki wypełnione amunicją. Przebiegi na zawodach są dłuższe (obejmują więcej celów i więcej strzałów). Większe są też dystanse do tarcz strzeleckich, choć nie jest to regułą. W strzelectwie obronnym korzystamy tylko z broni krótkiej i często są to pistolety kompaktowe i subkompaktowe. Umieszcza się je w kaburach ukrytych pod ubraniem. Naturalny punkt celowania, to kierunek, do którego dążą mięśnie naszego ciała w danej pozycji. Wyczucie w tej kwestii pozwala na bardzo szybki kierowanie broni na cel. Przebiegiem nazywamy tor, po którym porusza się strzelec oraz listę zadań strzeleckich, które musi wykonać na danym torze.

Trening obronny

Siłą rzeczy, mniejsza jest pojemność magazynków. Czasami mamy przy sobie zapasowe magazynki, ale nie zawsze. Częściej strzelamy z małych odległości, czasami nawet z pozycji zwarcia z tarczą. Nie zawsze celujemy za pomocą przyrządów celowniczych, czasami jest potrzeba strzału z poziomu biodra (od razu po wyjęciu broni z kabury), albo za pomocą tak zwanego celowania po lufie (patrząc na ogólny kierunek ustawienia broni, albo obserwując tylko muszkę). Wykorzystuje się barykady i różne pozycje strzeleckie (nawet pozycje leżące). Charakter strzelectwa obronnego odpowiada rzeczywistym sytuacjom, w których strzelec zostaje całkowicie zaskoczony napadem i musi w ułamkach sekund odnaleźć się w okolicznościach i podjąć działanie. Ma utrudnienia w postaci mniejszego dystansu do napastników, mniejszej liczby amunicji i mniejszej broni (a więc mniej celnej, trudniejszej do opanowania i z mniejszymi magazynkami). W dodatku, musi wprawnie dobyć broń spod ubrania. Powoduje to bardzo dużo wyzwań treningowych.

Do każdego z tych rodzajów strzelectwa wymagana jest zarówno praca z instruktorem na strzelnicy, jak i trening strzelecki w domu. W grę wchodzi jeszcze samodzielny trening na strzelnicy oraz trening z instruktorem w domu (w lesie, w ogrodzie, po prostu trening bezstrzałowy poza strzelnicą). Ważne jest zapewnienie różnorodności treningowej.

Artykuł Trening strzelecki w domu pochodzi z serwisu Noś broń!.

Flaga bezpieczeństwa służy do oznaczania broni, która została rozładowana i jest bezpieczna. W najprostszym przypadku może mieć postać grubej żyłki, którą wkłada się przez okno wyrzutowe do lufy (przy otwartym zamku). Ponieważ flaga przechodzi przez komorę nabojową, nie zmieści się tam już żaden nabój. Jednocześnie, zamek nie domknie się przez wystający z okna wyrzutowego kawałek flagi.

W innych przypadkach flaga ma kształt zbijaka z plastikową końcówką wystającą z jego denka. Część podobną do zbijaka umieszcza się w komorze nabojowej przez otwarte okno wyrzutowe, a plastikowa końcówka wystaje z okna, informując o zabezpieczeniu broni.

Co ważne, jeśli flaga ma kształt zbijaka, służy do oznaczania broni zasilanej określonym nabojem. Trzeba więc dobrać flagę do danej konstrukcji broni. Jeśli jest to żyłka lub taki element, jak na zdjęciu poniżej, nie ma konieczności dobierania flagi do broni. Jest to kształt uniwersalny.

Zastosowanie flagi

Wykorzystanie flagi jest pomocne na strzelnicach, gdzie do kilku stanowisk strzeleckich pracuje jeden prowadzący strzelanie (osoba kierująca ruchem na strzelnicy). Dzięki fladze w broni umieszczonej na stanowisku strzeleckim prowadzący strzelanie z daleka widzi, że broń jest bezpieczna.

Ma to swoje zastosowanie w przypadku osób początkujących, które trzeba szczególnie pilnować. Flaga bezpieczeństwa pokazuje z daleka, że tutaj sytuacja jest opanowana, że nikt nie odłożył na stolik załadowanej broni. To bardzo pomaga w organizacji strzelania.

Niekiedy broń również przechowuje się oznakowaną flagami, co może pomagać w logistyce na strzelnicy. Broń pobierana z magazynu ma już włożoną flagę. Tak się ją umieszcza na stoliku, podając osobie strzelającej do użytku na strzelnicy.

Czy flaga bezpieczeństwa jest obowiązkowa?

Wymaga tego PZSS (Polski Związek Strzelectwa Sportowego). W konsekwencji, stosowania flag wymaga się w klubach sportowych podlegających pod ten związek. Jeśli taki klub prowadzi strzelnicę, również na jej terenie będą obowiązywały flagi. W szczególności dotyczy to zawodów podlegających pod PZSS. Brak zastosowania flagi może tam skutkować dyskwalifikacją.

Artykuł Flaga bezpieczeństwa pochodzi z serwisu Noś broń!.

Najprościej mówiąc, konwersja do PCC to dodatkowa obudowa do naszego pistoletu, dzięki której nabiera on kształtu zbliżonego do PCC, czyli karabinka na amunicję pistoletową. Usystematyzujmy sobie najpierw, czym jest PCC i czym różni się od karabinu.

PCC to akronim od angielskich słów: Pistol Caliber Carabin, czyli: karabin na amunicję pistoletową. Wśród karabinów mamy: wersje pełnowymiarowe, używające amunicji karabinowej oraz tak zwane karabinki, używające amunicji pośredniej (nieco mniejszej, o rozmiarach pośrednich pomiędzy nabojami karabinowymi, a pistoletowymi). Wśród karabinków mamy choćby słynne AR-15 lub AK-47 (Automat Kałasznikowa). Nieco mniejsze karabinki używają takiej samej amunicji jak pistolety. To są właśnie PCC.

Czym jest konwersja do PCC?

W sprzedaży są obudowy (konwersje), do których wkłada się pistolet. Mają kształt karabinka, z tyłu kolbę, z przodu osłonę na lufę. Dodatkowo można nakręcić na lufę tłumik lub inne urządzenie wylotowe, które przedłuży nam całą broń, żeby całość nie wyglądała groteskowo krótko. Można też wpiąć znacznie większy magazynek. Konwersja ma szyny akcesoryjne do montażu optycznych przyrządów celowniczych (nawet lunety). Do pozostałych szyn można podłączyć latarkę, dodatkową rękojeść z przodu, co tylko zechcemy.

W ten sposób z naszego pistoletu powstaje PCC. Strzela amunicją pistoletową. Obsługuje się go jak karabinek. Wygląda jak karabinek. Formalnie wciąż jest pistoletem, bo konwersja nie jest istotną częścią broni, więc stanowi tylko uchwyt do trzymania pistoletu. Czy strzela się lepiej? Po części tak. Broń trzymamy jak broń długą, zapieramy kolbę o ciało, mamy lepsze przyrządy celownicze, większe magazynki, montujemy duże urządzenia wylotowe… Lufa wciąż jest krótka, więc są granice, których nie przeskoczymy. Z pewnością jednak taka konwersja może dostarczyć dużo frajdy.

Czy to rozwiązanie jest praktyczne?

Niewątpliwą zaletą jest tak zwany trzeci punkt podparcia, czyli kolba. Konwersja do PCC sprawia, że w czasie strzelania zapieramy broń w okolicach barku, w tak zwanym dołku strzeleckim. Broń układa się dzięki temu stabilniej, łatwiej jest celować oraz prowadzić ogień. Taką broń trudno byłoby nosić na co dzień przy sobie. Cywilowi posłuży więc głównie do zabawy… Całkiem fajnej zabawy, dodajmy.

Artykuł Konwersja do PCC pochodzi z serwisu Noś broń!.

Czyszczenie broni jest tematem, który dzieli strzelców. Jedni odpoczywają, czyszcząc i pielęgnując swoją broń. Inni szczerze tego nienawidzą. Ci drudzy nieraz po prostu pomijają tę czynność, aż w końcu broń zaczyna się zacinać z brudu. Wtedy, bardzo zaniepokojeni niosą ją do naprawy. Rusznikarz w serwisie oczyści pistolet i cykl się zamyka.

Z kolei miłośnicy czyszczenia mogliby zapewne przeczytać całą książkę o jej pielęgnacji… Spróbuję to jakoś wypośrodkować i opisać najbardziej podstawowe akcesoria i czynności. Mam świadomość, że każdy ma w tym względzie swoje zwyczaje i cokolwiek bym nie napisał, wiele osób się ze mną nie zgodzi. Potraktujcie ten artykuł, jako jeden z możliwych sposobów postępowania.

Akcesoria do czyszczenia

Podstawowym akcesorium powinien być sznur do czyszczenia broni. Warto go użyć po każdym treningu, jeszcze na strzelnicy. W tym celu nie trzeba nawet rozkładać broni, wystarczy otwarty zamek, zablokowany w tylnym położeniu. Przewlekamy sznur przez lufę pistoletu. Co ważne, zawsze od strony komory nabojowej do wylotu z lufy, a więc wkładamy sznur do komory przez otwarte okno wyrzutowe. Sznur rozpoczyna się małym ciężarkiem i cienkim fragmentem (podobnym do sznurowadła). Ma to pomóc w przełożeniu sznura. Następnie, wyciągamy sznur przez koniec lufy. Wówczas, przez lufę przechodzi grubsza część ze wszytymi dodatkowymi elementami, jak metalowe szczotki. Proces czyszczenia obejmuje kilkukrotne przeciągnięcie sznura, co zajmuje około jednej minuty. Nie boli, a pomaga usunąć główne zanieczyszczenia, zanim zdążą na dobre przywrzeć do wnętrza lufy.

Pozostałe czynności wykonujemy znacznie rzadziej, na przykład raz na tysiąc strzałów. Przyda się wówczas:

• zestaw wyciorów,
• przecieraki,
• preparat do czyszczenia lufy,
• szczotka do broni,
• ewentualnie preparat do czyszczenia innych elementów niż lufa,
• olej lub smar do broni.

Wycior to nic innego jak szczotka do lufy. Jest zamontowana w sposób obrotowy, żeby mogła przekręcać się w trakcie jej przeciągania, poddając się prowadzeniu przez gwint wewnętrzny lufy. Jej średnica jest dobierana dokładnie do kalibru lufy. Włosie wykonuje się z mosiądzu lub z tworzywa sztucznego. Zwykle w zestawie są oba i używa się najpierw metalowego, a potem plastikowego (nie powinno się stosować szczotek stalowych, bo ich twardość mogłaby uszkodzić lufę).

Czyszczenie broni krok po kroku

Przed pracą wyciorem warto umieścić w lufie preparat, który pomoże w jej oczyszczeniu. Są to zwykle specyfiki w sprayu. Niektóre (mniej agresywne) stosuje się tuż przed pracą wyciorem. W przypadku trudniejszych do usunięcia zabrudzeń stosuje się bardziej agresywne preparaty. Zwykle potrzebują one kilkunastu minut od ich aplikacji do pracy wyciorem.

Wyciory przepychamy po rozłożeniu broni i wyjęciu z niej lufy, zawsze w kierunku od komory nabojowej do wylotu z lufy. Nigdy nie zmieniamy kierunku poruszania się szczotki (grozi uszkodzeniem lufy). Wyciory przepychamy po kilka razy.

Na koniec przecieramy lufę do sucha. Jest to szczególnie ważne w przypadku stosowania bardziej agresywnych preparatów. Musimy mieć pewność, że usunęliśmy z lufy ich wszystkie pozostałości. Można stosować w tym celu najróżniejsze szmatki, ale profesjonalnym sposobem jest zamocowanie do wyciora końcówki, która przypomina olbrzymie ucho igielne. Wkłada się tam kolejne przecieraki i przepycha przez lufę (wciąż od komory nabojowej do wylotu z lufy) tak długo, aż będą wychodziły całkowicie czyste.

Pozostałe części broni po prostu czyści się szczotką do broni. Można też użyć twardej szczoteczki do zębów, jeśli ktoś czuje, że musi utrudniać sobie życie. Nieraz przycina się je specjalnie tak, żeby pasowały dokładnie w zakamarki naszej broni. Co ważne, tak wykorzystanej szczoteczki nie używamy potem do zębów (przepraszam, po prostu musiałem to napisać). Łatwiej dotrzeć we wszystkie zakamarki w przypadku broni modułowej, z której możemy łatwo wyjąć szkielet.

Jeśli jakieś zabrudzenia są trudne do usunięcia samą szczotką, możemy spryskać je specjalnym preparatem do czyszczenia. Musimy mieć jednak pewność, że nie jest on agresywny i na przykład nie rozpuści nam plastikowych elementów. Czyszcząc, wycieramy do sucha.

Smarowanie broni

Zostało nam smarowanie broni. Zwykle stosuje się specjalne oleje z dodatkami silikonów, które mają zapewnić hiper żywotność wszystkich ruchomych części. Jak użyjemy zwykłego oleju (na przykład silnikowego), też będzie dobrze. W końcu, mechanizmy w broni nie są robione w technologii kosmicznej i trzeba je po prostu delikatnie nasmarować. No właśnie, słowo klucz: delikatnie. W przeciwnym przypadku nasz pistolet będzie dosłownie chlapał olejem (co stworzy kolejne zastosowanie dla okularów ochronnych).

Wystarczy umieścić po małej kropelce:

• na szynach prowadzących zamek,
• na lufie (na jej brodzie, na ryglach i na powierzchni prowadzącej),
• w mechanizmie spustowym (w miejscach które współpracują, kiedy poruszamy językiem spustowym),
• na zaczepie mechanizmu powrotnego.

Wystarczą małe kropelki, które rozprowadzamy, poruszając mechanizmami po złożeniu broni. Nie wlewamy oleju do mechanizmu uderzeniowego, choć może kusić wpuszczenie kropelki przez otwór, przez który przechodzi iglica (musimy się jakoś powstrzymać).

Artykuł Czyszczenie broni pochodzi z serwisu Noś broń!.

W treningu bezstrzałowym często wykorzystuje się zbijaki. Nieraz, jest to cały zbiór gadżetów, kiedy chcemy ćwiczyć przeładowania broni i nie ładować co chwilę magazynka zbijakami. Stosuje się wtedy zbijak bez kryzy do komory nabojowej. Dzięki temu, pazur wyciągu nie zabiera zbijaka przy każdym przeładowaniu zamka pistoletu. Jeśli chcemy do tego dociążyć magazynek zbijakami, musimy na wierzchu zastosować dodatkową „zaślepkę”, która nie pozwoli, żeby powracający zamek pobierał zbijaki z magazynka. Żeby uniknąć tak dużej liczby elementów, można zastosować specjalny magazynek do treningu bezstrzałowego.

Taki magazynek ma od razu odpowiednią masę, jakby był zapełniony amunicją. Dzięki temu, nie umieszczamy w nim już zbijaków. Ponadto, donośnik takiego magazynka ma taki kształt, żeby powracający zamek ślizgał się po jego powierzchni i nie próbował wyciągnąć naboju z magazynka do komory nabojowej. Formalnie rzecz ujmując, magazynek do treningu bezstrzałowego nie ma w sobie donośnika, ani nawet sprężyny. Jego zadaniem bowiem nie jest dawanie nabojów. Ma jedynie dociążać rękojeść pistoletu i nie utrudniać pracy zamka.

Co z blokadą zamka w tylnym położeniu?

W ramach wyjaśnienia dodam, że większość współczesnych pistoletów jest wyposażona w mechanizm, który pozostawia zamek w tylnym położeniu po oddaniu ostatniego strzału. Kiedy w magazynku zabraknie naboi (lub zbijaków), specjalna wypustka w magazynku aktywuje mechanizm blokady i zamek nie powraca do przedniego położenia. Jakkolwiek mechanizm ten jest przydatny podczas strzelania, utrudnia trening bezstrzałowy. Magazynek do treningu bezstrzałowego (tak zwany: dry-fire mag) nie ma zwykle owej wypustki i blokada nie aktywuje się. Dzięki temu, po przeładowaniu zamka, mimo pustego magazynka zamek nie blokuje się w tylnym położeniu.

Czy magazynek do treningu bezstrzałowego jest niezbędny?

Niezbędny z pewnością nie. Może się jednak przydać przy niektórych rodzajach treningu na sucho. Szczególnie dobrze będzie współpracował z bronią wyposażoną w mechanizm spustowy podwójnego działania. Dzięki temu, nie będziemy musieli przeładowywać broni po każdym strzale. Każde pociągnięcie za język spustowy, będzie symulacją strzału. Jednocześnie, w każdej chwili będziemy mogli przeładować broń, ćwicząc na przykład usuwanie zacięcia.

Więcej na temat treningu bezstrzałowego można przeczytać w artykule: Trening bezstrzałowy.

Artykuł Magazynek do treningu bezstrzałowego pochodzi z serwisu Noś broń!.

Czy instruktor strzelectwa jest potrzebny osobie początkującej, czy warto zacząć trenować samemu? Odpowiadając, trzeba zaznaczyć dwa fakty.

• Żadna książka nie zastąpi treningu strzeleckiego z instruktorem. Działa to też w drugą stronę.
• Żaden instruktor nie zastąpi nam podjęcia wysiłku, systematycznej pracy i żmudnych ćwiczeń.

Co nam da instruktor strzelectwa?

Jaka jest różnica między treningiem z instruktorem i samodzielnymi ćwiczeniami? Instruktor będzie wychwytywał błędy. Możemy znać teorię, rozumieć, na co zwrócić uwagę, starać się… ale nie ocenimy, czy robimy wszystko tak, jak teoretycznie wiemy, że powinniśmy robić. Patrząc z boku, można ocenić chwyt, postawę, pracę na spuście i inne elementy. Instruktor strzelectwa zwróci uwagę na szczegóły, których my nie wychwycimy. A jak wiadomo, „diabeł tkwi w szczegółach”. Dlatego warto zgłosić się do profesjonalisty i poprosić o pomoc, szczególnie na początku.

Czego nikt nie zrobi za nas?

Z drugiej strony, instruktor nie wykona za nas żmudnej pracy, tysięcy powtórzeń poszczególnych ćwiczeń. Sama diagnoza naszych błędów nie sprawi, że zaczniemy dobrze strzelać. Warto połączyć wkładany wysiłek z fachową pomocą. Instruktor pokazuje, nad czym musimy pracować, a my przykładamy się do pracy domowej i co jakiś czas wracamy do instruktora, żeby ocenić nasze postępy i poprawność techniki. W takim systemie treningi są skuteczne i wciąż dość tanie, bo większość czasu ćwiczymy sami (najczęściej w ramach treningu bezstrzałowego, więc nie zużywamy nawet amunicji).

Inna pomoc

Czy czytanie o treningu w książce, przerabianie kursu lub innych materiałów ma sens? Nie będę próbował nauczyć kogokolwiek strzelania za pomocą tekstu… Chciałbym jednak pokazać, przed jakimi wyzwaniami i wyborami staje początkujący strzelec. Świadomość kolejnych kroków na naszej treningowej drodze może pomóc w zebraniu motywacji do pracy.

Dla mnie osobiście, jest to bardzo ważne, żeby precyzyjnie ustalić swoje własne cele, a potem dobrze zaplanować ścieżkę rozwoju. Wiedza na temat tego, co mnie czeka, pomaga mi w podjęciu systematycznego wysiłku. Zachęcam więc zawsze do tego, żeby poznać kolejne kroki, zrozumieć ćwiczenia, które będziemy wykonywać. A potem… do roboty, której nikt za nas nie wykona.

Artykuł Instruktor strzelectwa pochodzi z serwisu Noś broń!.

Zbijaki służą do treningu bezstrzałowego. Mają kształt naboju, ale w środku nie ma ładunku prochowego, spłonki, ani pocisku. Używa się ich w różnych celach. Zbijaki amortyzują uderzenie iglicy (czyli tego elementu broni, który podczas oddawania strzału uderza w spłonkę naboju). W czasie treningu bezstrzałowego broń jest rozładowana. Jeśli napniemy mechanizm uderzeniowy i ściągniemy język spustowy, iglica trafi w pustą przestrzeń. Mechanizm uderzeniowy zatrzyma się, uderzając innymi częściami niż zwykle, co w dłuższym czasie może prowadzić do uszkodzeń broni. W zbijaku, w miejscu spłonki, umieszczony jest element amortyzujący, który ma za zadanie wyhamowanie iglicy. Stąd pochodzi nazwa: zbijak, ponieważ uderzenie w spłonkę zwyczajowo nazywa się zbiciem spłonki.

Zbijaki w treningu bezstrzałowym

Strzelcom zbijaki przydają się też do treningu przeładowania broni. Można ćwiczyć wymianę magazynka i szybkie wprowadzanie naboju do komory nabojowej, oddanie strzału, który okazuje się niewypałem (zbijak nie wystrzeli), ponowne przeładowanie broni (czyli usunięcie zacięcia wskutek niewypału), kontrolę statusu broni (sprawdzenie, czy nabój znajduje się w komorze nabojowej) i kolejne strzały. Wprawa w tego typu operowaniu bronią jest niezwykle ważna w strzelectwie bojowym i obronnym.

W dodatku, jeśli wypełnimy zbijakami magazynek, staje się on cięższy. Wprawny strzelec wyczuje różnicę w masie broni w przypadku, kiedy jest pusta. Żeby zapewnić naturalne doznania podczas treningu bezstrzałowego, warto zadbać o takie szczegóły, jak obciążenie magazynka.

Zbijaki w treningu na strzelnicy

Istnieją też ćwiczenia z prawdziwą amunicją, do której przydają się zbijaki. W magazynku umieszcza się naboje oraz zbijaki w przypadkowej kolejności. Oprócz treningu usuwania zacięć, można wówczas zaobserwować, czy w czasie ściągania języka spustowego nie zrywamy strzału. Wystrzał prawdziwego naboju maskuje ewentualne drgnięcie. Podczas treningu na sucho, drgnięcie łatwiej ograniczyć (przez inne nastawienie psychiczne). Natomiast w sytuacji, kiedy nie mamy wiedzy, czy nastąpi wystrzał, oczekujemy huku i odrzutu broni, więc ściągamy język spustowy naturalnie, ale po trafieniu na zbijak doskonale widać, czy broń poruszyła się.

Na co zwrócić uwagę przy zakupie?

Kupując zbijaki, warto zwrócić uwagę na ich trzy podstawowe cechy.

• Musi mieć element amortyzujący iglicę (inaczej będzie nabojem ćwiczebnym, a nie zbijakiem).
• Powinien mieć masę zbliżoną do masy naboju (żeby stanowił naturalne obciążenie broni).
• Musi mieć również na tyle solidną konstrukcję, żeby wytrzymać wielokrotny upadek na twardą podłogę podczas treningu przeładowania broni i usuwania zacięć.

Specjalne odmiany zbijaków

Istnieją też specjalne warianty zbijaków, na przykład bez kryzy. Sprawia to, że pazur wyciągu nie wyrzuci zbijaka przez okno wyrzutowe podczas przeładowania broni. Dzięki temu nie potrzebujemy kolejnych zbijaków w magazynku. Uzyskujemy efekt niekończącej się amunicji podczas przeładowań.

Jeśli chcemy do tego umieścić w magazynku zbijaki jako balast, powracający po odciągnięciu zamek próbowałby umieścić kolejny zbijak w komorze nabojowej. Doprowadziłoby to do zacięcia, ponieważ poprzedni zbijak nie został wyrzucony. Stosuje się w takiej sytuacji specjalny rodzaj zaślepki, którą umieszcza się w magazynku zamiast górnego zbijaka. Zamek ślizga się po niej, nie wysuwając zbijaków z magazynka. Jak widać, pomysłów i koncepcji ułatwiających treningi jest całkiem sporo.

Artykuł Zbijaki pochodzi z serwisu Noś broń!.

Ważne jest, żeby rękojeść nie ślizgała się w dłoniach. Może w tym pomóc specjalne przygotowanie jej powierzchni. Stosuje się w tym celu różne metody, zarówno możliwe do wykonania samodzielnie w domu, jak i profesjonalne. Zobaczmy więc, czym jest modyfikacja rękojeści pistoletu.

Modyfikacja rękojeści pistoletu przez stippling

Dość popularnym sposobem modyfikacji jest tak zwany stippling. Polega on na wykonaniu na całej powierzchni chwytu drobnych wgłębień, dzięki czemu powierzchnia staje się szorstka. Wgłębienia te mogą układać się w jakiś ozdobny kształt, teksturę lub napis. Niektórzy wykonują stippling samodzielnie, za pomocą lutownicy z ostrą końcówką, a inni zanoszą do profesjonalnej firmy.

Czy taka modyfikacja jest legalna? W przypadku broni modułowej chwyt nie jest tak zwaną istotną częścią broni. Jednak w pozostałych przypadkach, rękojeść jest częścią szkieletu. Ważne, że zgodnie z Ustawą o broni i amunicji samodzielne modyfikacje nie mogą dotyczyć istotnych części broni w zakresie zmiany: kalibru, rodzaju broni, ani jej przeznaczenia. Stippling lub inna zmiana powierzchni nie ingeruje w zakazane cechy.

Nasadka gumowa

Inną metodą jest nakładanie gumy na rękojeść. W najprostszym przypadku zakłada się kawałek dociętej dętki. Czasami można też kupić specjalne, gumowe nakładki, które potrafią całkiem dobrze się prezentować.

Co ważne, guma o odpowiedniej grubości może też zmieniać obwód rękojeści. Dzięki temu można zmieniać również ten parametr pistoletu.

Powierzchnia ścierna

Trzecią, popularną metodą jest naklejenie powierzchni o fakturze zbliżonej do papieru ściernego. Można kupić gotowe kształty, wycięte do danego modelu pistoletu. Można też użyć powierzchni samoprzylepnej do deskorolek i przyciąć samemu.

Jaka modyfikacja rękojeści pistoletu jest najlepsza?

Powyższe sposoby poprawiają chwyt broni i sprawiają, że ręka nie będzie się tak łatwo ślizgać. Ma to też pewne wady. W przypadku niewłaściwego chwycenia broni podczas dobywania z kabury, nie będzie tak łatwo poprawić chwytu. W sytuacji obrony koniecznej, kiedy liczy się każdy ułamek sekundy, a w stresie o błędy nie trudno, mocne modyfikacje powierzchni chwytu mogą utrudnić korzystanie z broni.

Artykuł Modyfikacja rękojeści pistoletu pochodzi z serwisu Noś broń!.

Jeśli ktoś chce nosić broń i wie już że będzie to tylko jeden pistolet oraz trochę amunicji do niego, wystarczy najmniejszy model szafy S1. Niektóre z nich są wielkości mikrofalówki. Jeśli rozważamy możliwość samodzielnego wytwarzania amunicji (tak zwanej elaboracji amunicji), przyda się minimalnie większa szafa, żeby zmieścić w niej jeszcze pudełko z prochem i inne elementy naboi, które też trzeba trzymać w szafie S1. Być może spodziewamy się, że będziemy mieli kilka różnych pistoletów, do wyboru w zależności od stroju i rodzaju aktywności danego dnia… Jeśli w ogóle pojawiają się w Twojej głowie takie pomysły, to znaczy, że masz żyłkę kolekcjonera. To nie tragedia, ale przygotuj się na wydatki. Wybór szafy na broń z pewnością nie będzie jednak prosty.

Szafa na broń dla kolekcjonera

Osoby, które z założenia chcą budować kolekcję broni, dają po latach następującą radę początkującym. Kupcie największą szafę S1, jaką możecie (w ramach budżetu, jaki chcecie na to przeznaczyć i miejsca, jakim dysponujecie w domu). Z pewnością i tak w końcu zacznie w niej brakować miejsca. Chyba na tym polega dość często hobby strzeleckie. Warto się z tym pogodzić już na początku.

Jak dużo broni można mieć w domu? Duże zbiory broni oznaczają zwykle pozwolenie do celów kolekcjonerskich. Ograniczenie liczby sztuk broni będzie zawarte w samym pozwoleniu. Jednak po wyczerpaniu wszystkich przyznanych promes, zawsze można wnioskować o rozszerzenie pozwolenia o kolejne sztuki, a potem o kolejne…

Dobra argumentacja w celu uzyskania rozszerzenia polega z jednej strony na wykorzystaniu już przyznanych promes, a z drugiej strony na przedstawieniu, czemu służy nasza kolekcja. Jeśli ktoś organizuje wystawy, pokazy i inne wydarzenia tego typu, nie powinien mieć problemu z rozszerzeniem. Ograniczeniem będzie wówczas wielkość szafy S1.

Wybór szafy na broń w dalszej perspektywie

Z czasem pojawi się druga szafa S1, trzecia, kolejna. Dojdziemy tak do liczby 50 sztuk broni i pojawi się problem prawny. Przechowywanie większej liczby sztuk broni wymaga magazynu broni. Dosłownie, jest to pomieszczenie zabezpieczone podobnie jak magazyn, ale po szczegóły odsyłam do oddzielnego artykułu: Magazyn broni. W praktyce nie są to wymogi trudne do spełnienia, jeśli dysponujemy oddzielnym pomieszczeniem na taki magazyn. Trzeba umieścić odpowiednie kraty w oknach i odpowiednio zabezpieczone drzwi do pomieszczenia. W magazynie muszą znaleźć się takie elementy, jak: gaśnica, koc gaśniczy, skrzynia z piaskiem (do strzałów kontrolnych przy rozładowywaniu broni) lub urządzenie pełniące funkcję takiej skrzyni, a na dodatek alarm wzywający załogę interwencyjną. Będzie też konieczna dokumentacja w postaci ewidencji broni i amunicji. Wówczas, w zasadzie nie ma ograniczeń odnośnie do liczby sztuk broni. Jak widać, hobby można rozwijać na różne sposoby.

Bym zapomniał, będzie potrzebne pozwolenie od drugiej połówki… Tutaj nie mam recepty, jak wnioskować o uzyskanie zgody. Nie mniej, życzę powodzenia.

Artykuł Wybór szafy na broń pochodzi z serwisu Noś broń!.

Gdzie trzymać klucz do sejfu? Skoro nikt nie może mieć dostępu do szafy z bronią, gdzie trzymać klucz? Najprościej: zawsze przy sobie. Wiadomo, że może z tym być problem, szczególnie w nocy.

Mikrosejf

Jeśli nie wiemy, gdzie trzymać klucz do sejfu S1, można wspomóc się mikro sejfem na klucz do szafy na broń. Taki mikro sejf jest wielkości dłoni i jest na stałe przymocowany do ściany za pomocą porządnych kotew. Sam zaś jest zamykany na szyfr (podobnie jak blokada w rowerze). Bez znajomości szyfru nikt nie zdobędzie klucza. Można oczywiście pójść na skróty i kupić od razu szafę S1 zamykaną na szyfr. W obydwu przypadkach ważne jest, żeby nikt poza nami nie znał kodu.

Udostępnianie klucza żonie lub mężowi

Czy żona, mąż, sąsiad lub teściowa mogą w zaufaniu poznać kod, jeśli obiecają, że nikomu nie powiedzą? Jednoznacznie: nie! Do broni ma dostęp tylko jej posiadacz lub posiadaczka. Nawet w przypadku, kiedy dwie osoby w małżeństwie mają pozwolenie na broń, w domu powinny być dwie szafy S1. Każda osoba powinna trzymać zarejestrowaną na siebie broń w oddzielnej szafie, bez dostępu dla drugiej osoby. Mogą użyczać sobie nawzajem broń, a użyczoną od drugiej osoby broń można schować do swojej szafy.

W szczególnym przypadku jedna osoba może użyczyć drugiej osobie całą swoją broń i w ten sposób cała domowa kolekcja trafi do jednej szafy. Umowę użyczenia można zawareć ustnie. Jednak wciąż każda osoba powinna mieć możliwość przechowywania własnej broni w sposób niedostępny dla innych, a sposób przechowywania może być kontrolowany przez dzielnicowego.

Tym bardziej w przypadku, kiedy jedna osoba w małżeństwie nie ma pozwolenia na broń, nie może znać kodu, ani mieć zapasowego klucza na wszelki wypadek… Nie zmienia tego nawet fakt, że szafa klasy S1 stoi we wspólnym domu, we wspólnej sypialni. Przepisy o przechowywaniu broni są pod tym względem jednoznaczne.

Gdzie trzymać klucz do sejfu – kontrola

Co w takim razie odpowiedzieć podczas kontroli dzielnicowego na pytanie, jak przechowujemy klucz do sejfu? Najlepsza odpowiedź to: przechowuję klucz w sposób niedostępny dla innych. W ten sposób zapewniamy, że znamy i przestrzegamy przepisów. Jednocześnie, nie mamy obowiązku wskazywania miejsca przechowywania klucza, ponieważ dzielnicowy jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli, a nie do tego, żeby uzyskać trwały dostęp do naszej broni. W przypadku sejfu na kod, nie podajemy dzielnicowemu kodu.

Więcej na temat kontroli przechowywania broni można przeczytać w artykule: Kontrola przechowywania broni.

Artykuł Gdzie trzymać klucz do sejfu? pochodzi z serwisu Noś broń!.

Z pewnością pas do kabury będzie potrzebny, kiedy chcemy używać kabury przypinanej do pasa. Mniej oczywistym faktem jest ten, że jego najważniejsza cecha to sztywność. Dlaczego?

• Po pierwsze, wiotki pasek spowoduje, że ciężar broni nie będzie rozłożony równomiernie, a więc pistolet będzie nas dużo bardziej uwierał. Przez pierwszych kilka minut możemy nie czuć różnicy, ale po całym dniu poczujemy, obiecuję… Noszenie nawet cięższej broni, ale w dobrze dobranej kaburze i na sztywnym pasie będzie wygodniejsze, niż noszenie najmniejszego subkompaktu zaczepionego na cienkim pasku.
• Druga korzyść to wygoda dobywania. Pamiętamy, że broń jest zamocowana w kaburze na wcisk. Wyciągając ją do góry, ciągniemy za pasek i za spodnie. Można zminimalizować ten efekt, stosując dobry, sztywny pas, który nie będzie się tak łatwo unosił razem ze spodniami podczas wyciągania broni.

Pas do kabury do skrytego noszenia

W przypadku pasa, wygodę można stopniować. Zastosowanie najgrubszych skórzanych pasów będzie już samo w sobie dobrym rozwiązaniem. Co nie zmienia faktu, że można lepiej…

Pasy taktyczne mają wszyte specjalne usztywnienia. Niektóre z nich wyglądają całkiem bojowo, jakbyśmy właśnie wrócili z frontu, ale można znaleźć też pasy taktyczne wykończone delikatną skórą, mające normalną klamrę, która nie rzuca się w oczy.

Pas taktyczny

Pasy typowo taktyczne, stosowane w służbach mundurowych lub na niektórych zawodach strzeleckich, są jeszcze szersze od zwykłych i mają specjalne systemy do montażu najróżniejszych akcesoriów. Można samodzielnie konfigurować taki pas, przyczepiając do niego ładownice, apteczki, latarki, czy saszetki na mniejsze gadżety. Wybór jest bardzo duży, a popularnym systemem montażu akcesoriów jest Molle.

W sportach strzeleckich najczęściej korzysta się z pasów dwuczęściowych, choć równie często można je spotkać w służbach mundurowych.

• Wewnętrzna część jest przeplatana przez szlufki spodni. Na jej powierzchni jest rzep.
• Zewnętrzna część również ma rzep, za pomocą którego przypina się ją dookoła pasa wewnętrznego.

Po co takie rozwiązanie? Choćby po to, żeby dało się szybko zdjąć pas, na przykład podczas wizyty w toalecie. Nie musimy wówczas bawić się w żmudne przewlekanie go przez szlufki.

Artykuł Pas do kabury pochodzi z serwisu Noś broń!.

Zabezpieczenia kabur służą do tego, żeby broń nie wypadła nam z kabury. Podstawowym zabezpieczeniem jest wcisk. Jakkolwiek nie brzmi to dumnie, proste rozwiązania są najlepsze, a to jest proste i działa. W wielu kaburach mamy specjalną śrubę do regulowania retencji, czyli siły ścisku. Dobywając broń, niejako wyszarpujemy ją z kabury. Jeśli wszystko jest dobrze spasowane, nie ma mowy o przypadkowym wypadnięciu pistoletu podczas chodzenia, biegania, czy skakania. Dlatego, kaburę dobiera się do danego modelu pistoletu. Jej kształt odwzorowuje precyzyjnie kształty samej broni. Jeśli mamy nietypowy pistolet, kabura powinna zostać wykonana na zamówienie, skrojona na miarę.

Dodatkowe zabezpieczenia kabur

W niektórych rodzajach kabur stosuje się jednak dodatkowe zabezpieczenia. W przypadku kabur noszonych pod pachą, z bronią usytuowaną w poziomie, popularne są paski na zatrzask, które trzeba odpiąć przed dobyciem broni.

Zabezpieczenia spotyka się też w przypadku kabur zewnętrznych, przeznaczonych do noszenia broni odsłoniętej. Jedną z ich funkcji jest utrudnienie sięgnięcia po broń przez osoby trzecie. Można spotkać różnego rodzaju paski zdejmowane poprzez ich obrót lub zapinane na zatrzask. W praktyce jednak takie rozwiązania mają dużo przeciwników. Idea noszenia broni z nabojem w komorze zakłada możliwość jej szybkiego dobycia i użycia. Zabezpieczenie w kaburze poprzez retencję jest skuteczne i nie opóźnia dobycia. Stosowanie dodatkowych utrudnień nie wydaje się celowe w przypadku noszenia broni obronnej.

Szczególnie kontrowersyjnym zabezpieczeniem jest przycisk z boku kabury. Zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, dobywając broń, palec wskazujący umieszczamy na korpusie broni, ponad kabłąkiem. Dokładnie w tym miejscu na kaburze montowany bywa przycisk, który trzeba nacisnąć, żeby wysunąć broń. Po jego naciśnięciu, podczas wyciągania pistoletu, palec ślizga się po boku kabury i ląduje ostatecznie na korpusie broni, dokładnie tam, gdzie powinien się znaleźć. Tak działa to w teorii. W praktyce, jeśli zrobimy to niechlujnie, na przykład zegniemy palec, wyląduje on na spuście. Były przypadki niekontrolowanych strzałów w ziemię, oddanych w ten sposób. Po sieci krążył też wiralowy filmik, na którym człowiek postrzelił się w ten sposób w nogę.

Artykuł Zabezpieczenia kabur pochodzi z serwisu Noś broń!.

Wśród wielu rodzajów kabur istnieje konieczność stosowania różnych technologii i materiałów. Ogólnie, podzielmy je na materiały na kabury: kydeksowe, skórzane oraz inne.

Kydex

Podstawowym materiałem (w przypadku kabur na pas) jest kydex, czyli twarde, bardzo wytrzymałe tworzywo sztuczne, w skład którego wchodzi m.in. akryl i polichlorek winylu. Jest termoplastyczny, dlatego bardzo łatwo nadać mu kształt idealnie dopasowany do kształtu broni. W tym celu podgrzewa się go, a następnie formuje na prasie podciśnieniowej. Kabura składa się zwykle z dwóch połówek tak ukształtowanego materiału. Kydex nadaje się na kabury zewnętrzne i wewnętrzne, choć w tych drugich jego twardość może skutecznie uprzykrzyć życie strzelcowi.

Materiały na kabury hybrydowe

Dlatego w przypadku kabur wewnętrznych stosuje się często połączenie kydexu i skóry. Zewnętrzna połówka jest kydexowa, a wewnętrzna skórzana. Mówimy wtedy o kaburze hybrydowej. W tym rozwiązaniu często stosuje się dwa klipsy, co poszerza kaburę i sprawia, że przylega ona dużą płaszczyzną do ciała. Jest to chyba najwygodniejsze rozwiązanie w przypadku kabur wewnętrznych.

Skóra

Istnieją również kabury całkowicie skórzane. Są popularne w przypadku noszenia broni pod pachą, ale można je spotkać również na pasie. Lepiej dopasowują się do ciała i uchodzą za wygodniejsze. Niestety, trudniej za pomocą skóry uzyskać odpowiedni ścisk, który utrzyma broń. W tym przypadku częściej stosuje się paski zabezpieczające zapinane na zatrzask. W przypadku zastosowania zbyt miękkiej skóry (lub zużycia materiału, które postępuje wraz z czasem) istnieje niebezpieczeństwo zawijania się krawędzi kabury do środka. Może to skutkować naciśnięciem na spust podczas wkładania broni do kabury.

W lepszych kaburach stosuje się dodatkowe usztywnienia jej krawędzi. W najlepszych gatunkowo kaburach skórzanych stosuje się podwójną warstwę skóry. Takie rozwiązanie można śmiało nazwać ekskluzywnym. W czasie użytkowania skóra powinna być co jakiś czas konserwowana.

Materiały na kabury gorszej jakości

Dla porządku wymienię też kabury ze zwykłego plastiku. Są zdecydowanie mniej trwałe i stosunkowo miękkie (w porównaniu z kydexem), przez co trudniej uzyskać odpowiednią retencję. Nie poleca się ich do codziennego noszenia broni.

Ostatnim rozwiązaniem jest tkanina. Zastosowanie miękkiego materiału może budzić kontrowersje odnośnie do należytego zabezpieczenia spustu. Można spotkać kabury tego typu przystosowane do noszenia broni w przedniej kieszeni spodni. Dotyczy to oczywiście najmniejszych modeli broni, które zmieszczą się w kieszeni. Zadaniem kabury jest unieruchomienie jej w środku i zmniejszenie prawdopodobieństwa przypadkowego wypadnięcia. Osobiście, miałbym obawy przed takim sposobem noszenia broni, szczególnie z nabojem w komorze nabojowej.

Artykuł Materiały na kabury pochodzi z serwisu Noś broń!.

Rodzaje kabur możemy podzielić ze względu na miejsce na ciele, gdzie nosimy broń. Mamy więc kabury montowane:

• pod pachą,
• na pasie,
• na kostce,
• torbie typu nerka.

Ostatni rodzaj może budzić zdziwienie, bo przed chwilą napisałem, że pistoletu nie trzyma się w torbie. Tego typu nerki mocuje się do pasa spodni (lub mają własny pas, który można przewlec przez szlufki w spodniach) i w efekcie są rodzajem kabury na pasie, obudowanej dookoła torbą. Dzięki temu broń nie rzuca się w oczy, bo taka torba nie różni się niczym od zwykłych toreb turystycznych do noszenia na pasie. Jednocześnie, broń znajduje się przy ciele. Większość tego typu toreb pozwala na schowanie w niej również innych przedmiotów, jak telefon, czy klucze. Wadą takiego rozwiązania jest zazwyczaj sposób mocowania broni w torbie. Służą do tego miękkie elementy, które nie zabezpieczają całkowicie przed nieplanowanym ściągnięciem spustu. Osobiście, nie odważyłbym się nosić w takiej torbie broni z nabojem w komorze.

Kabury na szelkach montowane pod pachę

Przyjrzyjmy się teraz kaburom noszonym pod pachą. Istnieją dwa rodzaje: pionowe i poziome. Chodzi oczywiście o pozycję, w jakiej znajduje się broń. Rodzaj dobiera się w zależności od wymiarów pistoletu lub rewolweru oraz od sposobu, w jaki chcemy sięgać po broń. Kabura wymaga założenia szelek, niekiedy przypinanych dodatkowo do spodni, żeby unieruchomić broń przy ciele. W przypadku strzelców praworęcznych pistolet trzyma się pod lewą pachą i na odwrót w przypadku strzelców leworęcznych. Kabury tego typu są zazwyczaj skórzane lub materiałowe. Jeśli ktoś nosi rewolwer, często wybiera właśnie taki sposób ukrycia broni.

Rodzaje kabur – na kostkę…

Kabury zakładane na kostkę wymieniam raczej tylko dla porządku. W sytuacji zagrożenia i walki z czasem, trudno mi wyobrazić sobie, jak człowiek staje na jednej nodze, podwija nogawkę i szuka broni… A jeśli już próbuję zmusić moją wyobraźnię do takiego wysiłku, podsuwa mi ona obraz Jasia Fasoli. Nie wiem, dlaczego…

Noszenie broni na pasie

Zanim przejdę do najbardziej popularnych kabur zapinanych na pas, wspomnę o podobnym rozwiązaniu, o pasie materiałowym przylegającym bezpośrednio do ciała, zakładanym pod koszulę. W pasie znajdują się kieszonki na broń i ewentualnie na dodatkową amunicję. W ten sposób broń jest możliwie najlepiej ukryta, nie odstaje, nie przesuwa się. Problemem może być dobycie broni. Jego trudność zależy od naszego stroju. Jeśli mamy na sobie krótkie spodenki (bez paska) i luźny T-shirt, taki pas może się okazać idealnym rozwiązaniem (choć pewnie będzie nas mocno grzał w upalne dni). Jeśli jednak będziemy w garniturze, a broń znajdzie się pod wszystkimi koszulami, szybkie dobycie stanie się niemożliwe.

Najbardziej popularne są kabury przypinane do pasa. W zależności od ich rodzaju można je nosić w sposób bardziej skryty lub na wierzchu. Spróbujmy przyjrzeć się kilku podstawowym ich cechom.

Kabury zewnętrzne i wewnętrzne

Mówimy o wnętrzu spodni. Kaburę montuje się za pomocą klipsów lub przelotek do pasa, a więc może być umieszczona po wewnętrznej lub zewnętrznej stronie spodni, w zależności od jej rodzaju. Można spotkać kabury, w których klipsy da się zamontować na różne sposoby i w ten sposób przekształcać kaburę z zewnętrznej w wewnętrzną lub na odwrót.

Kabury wewnętrzne oznacza się zwykle IWB (inside weapon carry), a zewnętrzne OWB (outside weapon carry). Niektóre kabury wewnętrzne mają tak zbudowane klipsy, że pomiędzy nią a spodnie można wsunąć koszulę w celu lepszego ukrycia broni. Czy kabura wewnętrzna może być wygodna? Z pewnością można minimalizować dyskomfort, ale prawdą jest, że kabury tego typu zawsze będą uwierały. Za to broń może być bardzo dobrze schowana. W tym przypadku komfort zależy w dużym stopniu od wielkości broni. Czy miłośnicy wielkich rewolwerów na amunicję .44 Magnum mnie teraz czytają? Jeśli tak, pozdrawiam!

Kabury zewnętrzne są zdecydowanie bardziej wygodne, ale może się zdarzyć, że dolna ich część będzie wystawać spod ubrania. Stosuje się wtedy nieco dłuższe bluzy, koszule lub inne ubrania. Trzeba wziąć pod uwagę długość broni, bo od tego zależy, jak nisko będzie sięgała dolna część kabury.

W obydwu rodzajach (OWB oraz IWB) wyróżnia się kabury montowane na jeden lub na dwa klipsy (lub przelotki). Kabury na dwa klipsy są szersze i trzymają się bardziej sztywno dzięki podwójnemu mocowaniu. Ma to sprzyjać lepszemu ukryciu i przeciwdziałać odznaczaniu się górnej części pistoletu pod koszulką (tak zwany printing). Kabury zewnętrzne z dwoma klipsami nazywa się popularnie naleśnikiem ze względu na ich szeroki i jednocześnie płaski kształt.

Obniżane rodzaje kabur

Kabury zewnętrzne mogą być montowane na tak zwanej płetwie. Jest to specjalny element montowany do pasa, którego zadaniem jest obniżenie punktu mocowania samej kabury. Kaburę montuje się do dolnej części płetwy. Wprowadza się też czasem elementy dystansujące, które mają odsunąć broń od nogi strzelca. Wszystko po to, żeby można było wygodniej i szybciej chwycić pistolet. W takim przypadku broń jest już całkowicie odsłonięta i nie ma mowy o skrytym jej noszeniu. Obniżone i odsunięte mocowania kabur stosuje się zazwyczaj w sporcie, gdzie można sobie pozwolić na różne niepraktyczne modyfikacje, poprawiając przy tym szybkość dobycia. Oczywiście, służby mundurowe również często korzystają z tego rozwiązań, ponieważ noszą broń odsłoniętą.

Szczególną wariacją na temat obniżanych kabur jest kabura udowa. Jest na tyle nisko, że warto zamocować ją dodatkowym paskiem do uda, żeby zapobiec jej kołysaniu się. Takie rozwiązanie spotyka się w przypadku niektórych jednostek wojskowych.

Rodzaje kabur na pas

Najbardziej podstawowym miejscem na wpięcie kabury jest tak zwana godzina trzecia, czyli prawy bok. Oczywiście w przypadku strzelców praworęcznych, dla leworęcznych jest to godzina dziewiąta i stosuje się wówczas symetrycznie odwrotnie zbudowane kabury. Broń na godzinie trzeciej (lub dziewiątej) jest łatwa do dobycia i nie przeszkadza przy chodzeniu, może być natomiast niewygodna przy siadaniu, szczególnie w samochodzie.

Z tego względu przesuwa się ją czasem do tyłu, na godzinę czwartą lub piątą. Zginanie nóg i siadanie jest wtedy łatwiejsze, ale trudniej dobyć broń z godziny piątej, siedząc w samochodzie. Zarówno w przypadku godziny trzeciej, czwartej oraz piątej można stosować kabury wewnętrzne oraz zewnętrzne.

Rzadko stosowanym rozwiązaniem jest mocowanie broni po przeciwnej stronie niż ręka wiodąca. U strzelców praworęcznych byłaby to godzina dziewiąta, ale broń jest w kaburze dla osób praworęcznych, dzięki czemu rękojeść broni wystaje do przodu, co ułatwia chwycenie prawą ręką. Takie rozwiązanie nie daje większych korzyści od klasycznego (na godzinach od trzeciej do piątej), ale dla niektórych osób może być wygodniejsze. Również tutaj wchodzą w grę kabury IWB oraz OWB.

Istnieje też możliwość trzymania broni całkiem z tyłu, na godzinie szóstej. Strzelcy praworęczni stosują wtedy kaburę dla osób leworęcznych, żeby chwyt pistoletu był skierowany w prawą stronę. Można użyć zarówno kabury wewnętrznej, jak i zewnętrznej.

Appendix carry

Ciekawym i budzącym trochę kontrowersji jest noszenie broni z przodu, tak zwany appendix. Broń zwykle dobrze układa się pod ubraniem, nie uwiera i pozwala na szybkie jej dobycie. W tym przypadku stosuje się tylko kabury wewnętrzne, często połączone elastycznie razem z ładownicą (czyli kaburą na dodatkowy magazynek). Rozwiązanie jest ze wszech miar praktyczne. W czym zatem problem?

Lufa jest wycelowana w dość szczególne części ciała… Pomijając nawet kwestie dyskomfortu psychicznego, jaki może temu towarzyszyć, tuż obok lufy znajduje się tętnica udowa. W przypadku nieplanowanego wystrzału pozostaje kilka sekund życia. Tymczasem przypadkowy wystrzał z pistoletu trzymanego na godzinie trzeciej, czwartej lub piątej może nie wyrządzić nam żadnej szkody lub drasnąć w nogę. Nie będę pytał, co kto woli, ale wciąż pozdrawiam miłośników naboju .44 Magnum…

Jaką kaburę wybrać?

Wiem, że nikt nie chce tego usłyszeć, ale powiem to: wygodną dla Ciebie. Tak, to oznacza, że będzie trzeba pójść do sklepu i poprzymierzać (albo do znajomych strzelców, którzy pożyczą pas, kaburę i doradzą). Wybieramy również materiał na kaburę oraz zabezpieczenia kabur.

Potem czeka nas okres początkującego posiadacza broni, albo mówiąc bardziej dosłownie: szok początkującego posiadacza broni. Chodzi o wrażenie, że wszyscy patrzą na naszą broń, albo przynajmniej w miejsce na ubraniu, pod którym broń jest schowana. Nie ważne, że praktycznie nic nie widać. My wiemy, że tam jest pistolet i wiemy, skąd pochodzą te drobne fałdki na ubraniu… Jeśli my to wiemy, to na pewno wszyscy o tym wiedzą, bo przecież mamy to napisane na czole. Każda kropla potu, która spływa ze stresu po naszej skroni, zdradza, że mamy broń, a przynajmniej tak sobie wmawiamy. Na tym polega szok początkującego.

Pamiętam mój pierwszy dzień z bronią. Niespodziewanie musiałem pójść tego dnia na ważne spotkanie. To były najdłuższe dwie godziny w moim życiu, chociaż zegarek uparcie pokazywał, że minęło tylko dziesięć minut. Szok początkującego po jakimś czasie mija i można na spokojnie ocenić, na ile swobodnie czujemy się z tą lub z inną kaburą.

Artykuł Rodzaje kabur pochodzi z serwisu Noś broń!.

Kiedy broń jest rozładowana? Wbrew pozorom rozładowanie broni nie jest takie proste (w sensie prawnym). Rozważmy sytuację, w której nosimy broń załadowaną, ale bez naboju w komorze nabojowej. Chcemy pojechać gdzieś autobusem, więc musimy rozładować broń. Nie wyciągniemy broni na przystanku, żeby ją rozładować, bo wzbudzilibyśmy przerażenie wśród ludzi wokół. Żyjemy w rozbrojonym kraju i widok broni może wzbudzić panikę. Ponadto, prawo zobowiązuje nas do jej skrytego noszenia, a nie do wymachiwania pistoletem na przystanku. Co możemy zrobić?

Wystarczyłoby dyskretnie sięgnąć ręką pod kurtkę (bluzę, sweter, cokolwiek mamy na sobie) i wyjąć magazynek z pistoletu. Można to zrobić bez wyciągania broni z kabury. W przypadku małych pistoletów magazynek zmieści nam się w dłoni, więc możemy całkiem dyskretnie wsunąć go do kieszeni. Broń jest rozładowana, bo w jej obrębie nie znajduje się ani jeden nabój. Co z magazynkiem? Zgodnie z Ustawą o broni i amunicji nie jest on tak zwaną istotną częścią broni. To znaczy, że w sensie prawnym jest tylko pudełkiem na naboje. Magazynek można kupić bez pozwolenia, bo nie jest bronią.

Broń rozładowana według rozporządzenia

Problem z takim rozwiązaniem znajdziemy w Rozporządzeniu w sprawie przewożenia broni i amunicji środkami transportu publicznego. Czytamy tam: W środkach transportu publicznego, służących do przewozu pasażerów, broń przewozi się w stanie rozładowanym, bez amunicji w komorze nabojowej i w magazynkach nabojowych.

Mamy tutaj coś w rodzaju definicji, czym jest broń rozładowana. Zapis, że amunicji nie może być w komorze nabojowej, wydaje się oczywisty. Gorzej z magazynkami… Czy naboje nie mogą być w magazynkach podpiętych do broni, czy nawet wtedy, kiedy znajdują się osobno? Tekst rozporządzenia nie brzmi zbyt jednoznacznie i pojawiają się dwie interpretacje.

• Według jednej z nich, naboje nie mogą znajdować się w magazynkach, niezależnie od tego, czy magazynki są podpięte do broni, czy nie.
• Według drugiej, naboje nie mogą być w magazynkach podpiętych do broni, ponieważ wówczas byłyby w broni. Jeśli magazynki są poza bronią, naboje znajdujące się w środku nie wprowadzają broni w stan załadowania. Ponadto, magazynki nie są istotną częścią broni.

W dalszej części rozporządzenia czytamy: Amunicję przewozi się w opakowaniach fabrycznych przeznaczonych do sprzedaży detalicznej lub w pudełkach i pojemnikach, w sposób uniemożliwiający uderzenie w spłonkę naboju. Magazynek do pistoletu nie jest istotną częścią broni. Można go więc traktować jako wspomniany pojemnik do bezpiecznego przenoszenia amunicji, zapobiegający uderzeniu w spłonkę naboju.

Rozstrzygające w takich sytuacjach bywa orzecznictwo sądowe, takiego jednak brak. Kwestia pozostaje otwarta. Każdy będzie zapewne postępować zgodnie z własną interpretacją tych przepisów.

Artykuł Broń rozładowana pochodzi z serwisu Noś broń!.

Manipulatory w pistolecie, to inaczej wszystkie przyciski, dźwignie, skrzydełka i inne części, którymi operujemy podczas obsługi broni. Możemy mieć różną liczbę manipulatorów. Oprócz oczywistego – języka spustowego, można wymienić następujące.

• Zwalniacz magazynka służy do wysuwania magazynka z rękojeści. Jest niezbędny, zazwyczaj położony w górnej części rękojeści, z boku. Często istnieje możliwość jego przełożenia na drugą stronę w zależności od tego, która ręka u strzelca jest wiodąca.
• Zwalniacz zamka służy do przywracania normalnej pozycji zamka po tym, jak zatrzymał się w tylnym położeniu. Zablokowanie takie następuje zawsze, kiedy po strzale (lub po ręcznym ruchu zamkiem) w magazynku nie będzie więcej naboi. Zamiast używać zwalniacza zamka można pociągnąć zamek w tył. Dlatego istnienie tego manipulatora nie jest konieczne.
• Kurek został omówiony w osobnym artykule: mechanizm uderzeniowy. Występuje nad bobrzym ogonem (inaczej: ostrogą pistoletu). Jego istnienie jako manipulatora nie jest konieczne nawet w przypadku kurkowego mechanizmu uderzeniowego. Mówimy wówczas o kurku zamkniętym lub zakrytym.
• Zwalniacz kurka służy do zwolnienia napięcia kurkowego mechanizmu uderzeniowego bez oddania strzału. Jego obecność jest bardzo pożądana, jeśli mamy odsłonięty kurek.
• Bezpieczniki w pistolecie zostały omówiona w osobnym artykule.
• Manipulator do zdjęcia zamka ze szkieletu broni. Zdejmowanie zamka jest raczej czynnością serwisową, potrzebną podczas czyszczenia broni lub jej naprawy. Teoretycznie, można to realizować poprzez wybicie pinu (sworznia) lub poprzez inny element wymagający prostych narzędzi. Jednak ze względu na bojowy charakter wielu pistoletów należy uwzględnić fakt, że strzelcy będą musieli wykonać pewne prace bez użycia narzędzi, w warunkach polowych.

Które manipulatory są konieczne?

Przy wyborze broni ważne jest to, żeby dostęp do manipulatorów był wygodny, intuicyjny. W broni sportowej powiększa się niektóre z nich, żeby przyspieszyć możliwość ich użycia. W przypadku broni bojowej powiększone manipulatory mogłyby zahaczać o ubrane lub sprzęt, dlatego projektuje się je w taki sposób, żeby były dość płaskie. Dla broni do codziennego noszenia ma to jeszcze większe znaczenie. Tam rezygnuje się czasem ze zbędnych manipulatorów.

Manipulatory w pistolecie dla osób leworęcznych

Większość manipulatorów domyślnie znajduje się z lewej strony pistoletu, żeby ułatwić operowanie nimi za pomocą prawej dłoni. Co mają zrobić osoby leworęczne?

• Niektórymi manipulatorami nie musimy się przejmować, bo umieszcza się je symetrycznie, na przykład: spust, kurek, bezpiecznik chwytowy, bezpiecznik spustowy.
• Standardem jest obecnie zwalniacz magazynka z możliwością przełożenia na prawą stronę. Właściciel może w kilka chwil zmienić jego położenie tak, by znajdował się po prawej stronie rękojeści. Dotyczy to jednak głównie współcześnie produkowanych pistoletów.
• Niestety, zwalniacz zamka rzadko można przekładać. Co prawda, jego używanie nie jest konieczne podczas strzelania, ale skoro producenci broni decydują się na jego umieszczanie, powinni też zadbać o uniwersalność rozwiązania.
• Bardzo podobnie wygląda sytuacja z bezpiecznikiem nastawnym oraz zwalniacz kurka. Zwykle jest z lewej strony i rzadko da się go przełożyć…
• Manipulator do zdjęcia zamka ze szkieletu wykorzystuje się podczas prac serwisowych i jego umieszczenie z lewej strony nie powinno stanowić dużego problemu.

Zatem, osoby leworęczne mogą albo szukać modeli, które pozwalają na przełożenie manipulatorów, albo muszą zrezygnować z tych, które nie są konieczne (bezpiecznik nastawny, zwalniacz kurka, zrzut zamka). Nie jest to wesoła sytuacja i producenci powinni uwzględnić ten problem w swoich projektach. NA tym z resztą polega projektowanie uniwersalne.

Artykuł Manipulatory w pistolecie pochodzi z serwisu Noś broń!.

Ogólnie, bezpieczniki w pistolecie dzielimy na:

• bezpieczniki zewnętrzne,
• bezpieczniki wewnętrzne.

Bezpieczniki zewnętrzne w pistolecie

Pierwszy rodzaj zabezpieczeń, bezpieczniki zewnętrzne, znajduje się na zewnątrz broni. Jego obsługa należy do strzelca (choć z niektórych z nich korzysta niemal bezwiednie). Najbardziej podstawowym bezpiecznikiem zewnętrznym jest bezpiecznik nastawny. Można go nazwać włącznikiem i wyłącznikiem broni. W pozycji zablokowanej nie będziemy w stanie oddać strzału.

Podobnie działa bezpiecznik chwytowy, umieszczony w tylnej części rękojeści, z tym że nie operujemy nim celowo. Po prostu chwytamy broń, a poprawne złapanie za rękojeść wywiera nacisk na ten bezpiecznik. Odblokowuje on broń, podobnie jak bezpiecznik nastawny.

Bezpiecznik spustowy. Innym, bardzo popularnym rozwiązaniem jest bezpiecznik w języku spustowym. Ma postać dodatkowej wypustki na języku spustowym. Nie jesteśmy w stanie przesunąć spustu, jeśli nie naciśniemy na ten bezpiecznik. Robimy to w pewnym sensie niechcący. Poprawne operowanie na języku spustowym powoduje wciśnięcie bezpiecznika spustowego. Ma to przeciwdziałać sytuacji, w której pistolet upadnie tak nieszczęśliwie, że siła bezwładności spowoduje przesunięcie języka spustowego. Jeśli siła działająca na spust wynikałaby z jego bezwładności, nie spowoduje to odblokowania bezpiecznika.

Bezpieczniki wewnętrzne

Bezpieczniki wewnętrzne mają za zadanie zapobiegnięcie sytuacji, w której bijnik (w mechanizmie uderzeniowym) ześlizgnie się niechcący ze zwalniacza i uderzy w spłonkę naboju. Mogłoby do tego dojść w wyniku silnego uderzenia w pistolet (na przykład podczas jego upadku z pewnej wysokości), albo w wyniku złamania części bijnika lub zwalniacza. Działanie bezpiecznika iglicy polega na tym, że przed iglicą bijnika ustawiona jest blokada, która usuwa się podczas pracy mechanizmu spustowego. Gdyby uderzenie bijnika było niezamierzone i nie wynikało ze ściągania języka spustowego, iglica uderzy, ale w bezpiecznik, a nie w spłonkę naboju. W efekcie, tylko pełne ściągnięcie języka spustowego zdejmie blokadę i pozwoli na skuteczną pracę mechanizmu uderzeniowego.

Bezpiecznika iglicy nie stosuje się w pistoletach ze spustem podwójnego działania. Tam iglica napina się dopiero podczas pracy spustu. Wcześniej nie jest napięta, a więc nawet pęknięcie bijnika lub jego zwalniacza nie doprowadzi do zadziałania mechanizmu uderzeniowego.

Nie stosuje się też bezpiecznika iglicy w pistoletach typowo wyczynowych, których i tak nie nosi się załadowanych i gotowych do strzału. Usunięcie tego bezpiecznika pozwala zmniejszyć opór stawiany przez mechanizm spustowy.

Które zabezpieczenia pistoletu są ważne?

Jakie zabezpieczenia powinien mieć pistolet bojowy lub obronny? Prawdopodobnie będzie wyposażony w mechanizm wstępnego napinania bijnika. Z tego powodu powinien mieć bezpiecznik iglicy. Bezpieczniki zewnętrzne nie są konieczne, jeśli opór stawiany przez spust będzie odpowiednio duży (typowy dla broni bojowej). W niektórych krajach istnieje obowiązek stosowania bezpiecznika nastawnego, ale nie w Polsce. Dość często można spotkać bezpiecznik spustowy, choć równie często spotyka się jego przeciwników. Z pewnością, przy wyborze broni warto sprawdzić, czy zwalnianie ewentualnych bezpieczników zewnętrznych nie odciąga niepotrzebnie naszej uwagi.

Artykuł Bezpieczniki w pistolecie pochodzi z serwisu Noś broń!.

Rozmiar pistoletu ma znaczenie zarówno podczas strzelania (odczucia strzelca), jak i podczas noszenia (wielkość i masa). Warto dobrze wybrać. Wyróżnia się cztery podstawowe wielkości:

• pistolet pełnowymiarowy, najbardziej standardowy, podstawowy rozmiar,
• pistolet kompaktowy, nieco zmniejszony, wygodniejszy do codziennego noszenia, ale zachowujący większość funkcjonalności pistoletu pełnowymiarowego,
• pistolet subkompaktowy, wyraźnie mniejszy, przeznaczony głównie do codziennego noszenia, cechy użytkowe są wyraźnie pogorszone względem wersji pełnowymiarowej,
• pistolet powiększony względem wersji pełnowymiarowej, przeznaczony głównie do zawodów sportowych, mający najlepsze właściwości strzeleckie, ale bardzo trudny do codziennego noszenia.

Pistolet pełnowymiarowy

Wersja pełnowymiarowa jest przydatna głównie dla służb mundurowych, które noszą broń odsłoniętą. Zwykle mają specjalną odzież, w tym pas taktyczny, charakteryzujący się dużą sztywnością. Montuje się do niego kabury i inne akcesoria strzeleckie. Kabury na broń są zwykle obniżone (czyli znajdują się poniżej pasa, żeby ułatwić sięganie po pistolet). W takich warunkach duża, ciężka broń nie stanowi znacznego utrudnienia w poruszaniu się. W pistoletach pełnowymiarowych lufa ma długość od 10 do 15 cm. Magazynek zawiera od 15 do 20 sztuk amunicji (w przypadku naboi 9×19). Rękojeść jest wyraźnie dłuższa niż szerokość przeciętnej dłoni strzelca.

Pistolet kompaktowy

Cywile noszący broń są zobowiązani do tak zwanego skrytego noszenia. Oznacza to umieszczenie pistoletu w kaburze, blisko ciała i pod ubraniem, o ile pozwala na to wielkość i rodzaj broni. Idea jest taka, żeby broń nie rzucała się w oczy, a najlepiej wcale nie była widoczna. W takich warunkach trudno jest zastosować obniżone kabury i pełnowymiarowe pistolety. Stąd idea zmniejszenia wielkości broni. Pistolet kompaktowy ma lufę o długości około 10 mm, w magazynku mieści się od 12 do 15 naboi, a rękojeść bez problemu mieści przeciętną broń strzelca, choć bez zapasu długości.

Pistolet subkompaktowy

W przypadku broni subkompaktowej długość lufy wynosi poniżej 10 cm (niekiedy nawet bliżej 8 cm), a rękojeść jest zwykle krótsza niż wymaga tego szerokość dłoni. Oznacza to, że najmniejszy palec nie mieści się na rękojeści. Często stosuje się dodatkowe podpórki w stopce magazynka, żeby zapewnić choć częściowe oparcie dla małego palca. O ile w większych pistoletach na nabój 9×19 mm stosuje się magazynki dwurzędowe, w pistoletach subkompaktowych spotykamy zwykle układ jednorzędowy. Wszystko po to, żeby ograniczyć szerokość broni, która nie przekracza wówczas 30 mm, a często wynosi wyraźnie mniej. Pojemność magazynka spada wówczas do 6-7 naboi. W najnowszych rozwiązaniach stosuje się tak zwany pośredni układ naboi i pomimo małej szerokości magazynka udaje się zmieścić około 10 sztuk amunicji.

Największy rozmiar pistoletu

Największe pistolety sportowe mają długość lufy powyżej 15 cm44. Oprócz dużych rozmiarów, są nieraz celowo dociążane, co sprawia, że mniej odczuwa się odrzut i podrzut broni. Liczba naboi w magazynku ograniczają głównie przez regulaminy zawodów strzeleckich. Oprócz charakterystycznej wielkości mają szereg innych modyfikacji, które ułatwiają udział w zawodach, ale nie sprawdzają się w strzelectwie taktycznym i obronnym.

Hybrydowy rozmiar pistoletu

Producenci coraz częściej oferują kombinacje różnych wielkości, na przykład długość lufy charakterystyczna dla kompaktu, a rękojeść typowa dla subkompaktu (lub na odwrót). Ma to na celu możliwie najlepszy kompromis pomiędzy wygodą noszenia, a łatwością strzelania.

Sprawdzają się tutaj tak zwane konstrukcje modułowe, które pozwalają na dowolne konfigurowanie wielkości poszczególnych elementów.

Artykuł Rozmiar pistoletu pochodzi z serwisu Noś broń!.

Ogólnie, parametry amunicji scalonej możemy podzielić na:

• konstrukcyjne – odnoszące się do budowy nabojów,
• funkcjonalne – odnoszące się do właściwości balistycznych.

Parametry konstrukcyjne amunicji scalonej

• Podstawowym parametrem jest kaliber. Formalnie, ta wielkość odnosi się do lufy pistoletu, a nie do samego naboju. Kaliber oznacza najmniejszą średnicę przewodu lufy. W praktyce średnica pocisku musi być minimalnie większa, żeby w ściankach pocisku powstały odkształcenia na gwint lufy. Zapewnia to z jednej strony uszczelnienie lufy, a ponadto pocisk poddaje się prowadzeniu przez gwint i nabiera prędkości obrotowej (wiruje wokół własnej osi). To z kolei nadaje mu stateczność i sprawia, że pewniej dolatuje do celu. W pewnym uproszczeniu możemy jednak wyobrazić sobie kaliber jako średnicę pocisku.
• Drugim parametrem jest długość łuski. W połączeniu z informacją o średnicy pocisku (kalibrze), daje nam to pewne wyobrażenie, ile miejsca w danym naboju jest przewidziane na proch. Wiadomo, że część łuski zajmuje jej denko (razem ze spłonką). Część jej długości wykorzystuje się na osadzenie pocisku (na wcisk). Pozostała przestrzeń może być wypełniona prochem. Co ważne, ilość i rodzaj prochu możemy zmieniać. Konstrukcja naboju nie definiuje nam, ile prochu wsypać. Podaje tylko maksymalne ciśnienia, które nie mogą zostać przekroczone po zapaleniu się prochu. Dzięki temu na bazie danego naboju można tworzyć różne jego wersje (na przykład wzmocnione lub słabsze, albo przeznaczone do różnej długości lufy).
• Kolejnym parametrem jest masa pocisku. Co ciekawe, w danym rodzaju naboju możemy osadzić różne rodzaje pocisków, o różnej masie. Na przykład, cięższy pocisk uzyska mniejszą prędkość na wylocie z lufy (trudniej rozpędzić większą masę). Inne będą też wrażenia odrzutu u strzelca (odrzut będzie mocniejszy, ale bardziej rozłożony w czasie, bardziej przewidywalny).
• Długość całkowita naboju scalonego. To jest wielkość wynikowa z poprzednich, istotna pod względem tego, ile miejsca zajmie pocisk, jakie wymiary musi mieć magazynek i rękojeść pistoletu.
• Rodzaj pociski, o czym powstał oddzielny artykuł.

Parametry funkcjonalne

• Prędkość wylotowa pocisku. Prędkość zależy od masy pocisku, ilości i rodzaju prochu oraz od długości lufy pistoletu (im dłuższa lufa, tym dłużej gazy ze spalania prochu mogą oddziaływać na pocisk i rozpędzać go). Ponadto, zależy od kilku innych, mniej oczywistych parametrów, jak na przykład głębokość osadzenia pocisku w łusce.
• Energia pocisku. Można ją obliczyć, jako połowę jego masy przemnożoną przez kwadrat prędkości. Tak więc łączy ona informacje o masie i o prędkości pocisku.
• Przebijalność, czyli łatwość przechodzenia pocisku przez przeszkody. Zależy ona między innymi od prędkości, kształtu i masy. W niektórych sytuacjach przebijalność może być kluczowym parametrem, na przykład podczas strzelania do osłoniętego celu. W innych sytuacjach duża przebijalność jest wręcz niepożądana, na przykład podczas obrony w zaludnionym terenie.
• Ważnym parametrem jest jego zdolność obalająca. Trudno mierzyć tę właściwość i porównywać naboje między sobą. Zwykle stosuje się do tego tak zwany żel balistyczny. Nieraz samodzielnie rozrabia się go z wodą i wlewa do dużego naczynia (wiadra, albo do prostopadłościennego zbiornika). Jeśli wykonamy wszystko zgodnie z instrukcją, po zastygnięciu i wyjęciu z naczynia żel będzie miał powtarzalne właściwości, takie jak gęstość, czy lepkość. Do tak przygotowanego celu strzela się i ocenia, jak poszczególne pociski zachowują się wewnątrz żelu. Mierzona jest głębokość penetracji, średnica kanału chwilowego (który powstaje w chwili strzału), średnica kanału trwałego (który pozostaje po strzale) oraz zmiana kształtu samego pocisku (jego spłaszczenie, grzybkowanie lub rozbicie na drobniejsze elementy). Żel jest przezroczysty, więc można nagrywać proces przejścia pocisku przez jego masę. Nauka opisująca zachowanie się pocisku po uderzeniu w cel nazywa się balistyką końcową.

Artykuł Parametry amunicji scalonej pochodzi z serwisu Noś broń!.